دودوک Duduk

دودوک Duduk یا تزیراناپوق اصیل‌ترین ساز ارمنیان است که باستان‌شناسان قدمت این ساز را به ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد ولی دانشمندان غربی قدمت این ساز را به ۱۵۰۰ سال پیش می‌دانند.

دودوک Duduk جزو ساز‌های هواصدا (یا آیروفون یا ساز‌های بادی) است.در گذشته، دودوک را از استخوان و بعدها از نی می‌ساختند اما از سده پنجم میلادی چوب و نی درساخت دودوک به کار برده شد.برای ساخت دودوک هم از شاخه و چوب کهنه شده ساقه درخت پنجاه تا شصت ساله زردآلو و برای ساخت بخش دهانی دودوک نیز از یقک که در ساحل رود ارس می‌روید استفاده می‌کنند.

یونسکو در سال  ۲۰۰۵ میلادی دودوک را به منزلهٔ شاهکار میراث معنوی و شفاهی بشریت معرفی کرد.

دودوک Duduk

نحوه‌ی نواختن ساز دودوک

نحوه فوت کردن و صدا در آوردن دودوک کمی دشوار است و نوازنده برای صدا گرفتن از دودک لازم است که با نهایت توان خود در آن بدمد (یا فوت کند). بر سر ساز دودوک یک قمیش متصل می‌شود که قمیش‌های مختلفی را می‌توان روی دودوک نصب کرد که هر کدام صدای متفاوتی را تولید می‌کنند. به همین دلیل است که نوازندگان نسبتا حرفه‌ای همیشه مجموعه‌ای از قمیش‌ها را همراه خود دارند که بتوانند بسته به حس و حال خود از قمیش‌های مختلف برای تولید صدا‌های مختلف استفاده کنند. ساز دودوک یکی از ساز‌های نسبتا دشوار برای یادگیری است.

انواع دودوک

اندازه دودوک Duduk  در مناطق مختلف متفاوت است و دارای سه اندازهٔ کوچک (۲۸ سانتیمتر)، متوسط (۳۳سانتیمتر) و بزرگ (۴۰ سانتیمتر) است. دودوک فقط دارای یک اکتاو، دو گام و دو نت است

در سده بیستم میلادی، استادان موسیقی در ارمنستان تنظیمات دودوک یکسان‌سازی کردند و تنظیم آن را، برخلاف نتهای غربی، درمقیاس دو نت در یک اکتاو (سوم یا چهارم) تعیین و تثبیت کردند. فن استفاده از انگشتان نوازنده نتهای اضافی لازم برای نزدیک شدن به مقیاس هفت یا دوازده نت را به دست می‌دهد.

نوازندگان دودوک

جیوان گاسپاریان و سرگی دالالیان از نوازنده های معروف این ساز میباشند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *