زیلوفون‌ Xylophone

زیلوفون Xylophone  سازی شبیه سنتور بوده و از خانواده سازهای کوبه ای محسوب میشود و از چوب و نی ساخته میشود. قدیمی ترین آن متعلق به ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح بوده که در جنوب شرقی آسیا یافت شده.

زیلوفون‌ Xylophone مجموعه ای از میله های چوبی با اندازه های متفاوت است که به ترتیب نت های پیانو قرار گرفته و با دو مضراب چوبی سخت بر میله ها ضربه زده می شود تا صدایی خشک و چوبی ایجاد شود.این ساز از دو کلمه یونانی زایلوفون (xylon) و فون (phone) به ترتیب به معنای چوب و صدا گرفته شده است و به معنای «آوای چوب» است. این نام از قرن نوزدهم برای این ساز استفاده شده است.

زیلوفون‌ Xylophone در برخی فرهنگ‌ها زیلوفون همواره یکی از وجهه‌های موسیقی هنری بوده است. از طرف دیگر با وجود اینکه این ساز در حدود ۴۰۰ سال توسط نوازندگان دوره‌گرد به عنوان یک ساز پیش‌پا افتاده در اروپا نواخته می‌شد، ولی تا اواخر قرن نوزدهم جایگاه و موقعیت خودش را در این قاره پیدا نکرد.

تفاوت زیلوفون های قدیمی با امروزی:

تفاوت این ساز در گذشته و امروز اضافه شدن لوله‌های تشدیدکننده برای هر تیغه و اختلاف‌ها در محدوده صدایی است. زیلوفون‌ها تا قرن هجدهم در اطراف چین دیده شدند ولی بطور عمده این نوع سازها توسط کلونی‌های چینی در کشورهای جنوب شرق آسیا همانند ویتنام مورد استفاده قرار گرفتند.

بسیاری از زیلوفون‌های آفریقایی مشاهبت‌هایی با زیلوفون‌های آسیای جنوب شرقی از نظر ساختار و کوک دارند ولی ممکن است این امر به دلیل مهاجرت و تبادلات بازرگانی باشد. آمادیندا (amadinda) از logها ساخته می‌شود.

نام های دیگر این ساز:

زیلوفون Xylophone در آمریکای لاتین به عنوان ماریمبا marimba شناخته می‌شود که یکی از نام‌های افریقایی این ساز است زیلوفون‌های دارای رزنیتورهای کالاباش (calabash) در نواحی بانتو زبان (Bantu) آفریقا تحت عنوان ماریمبا شناخته می‌شوند. سایر نام‌های رایج برای چنین سازهایی در آفریقای غربی بالو (balo) و بالافون (balafon) است.

زیر و بمی بسیار از کلیدهای زیلوفون‌ها از چپ به راست افزایش می‌یابد، مدل‌های افریقایی وجود دارند که در آنها زیر و بمی از مرکز به سمت بیرون افزایش می‌یابد.در مستندات اروپایی از زیلوفون اولین بار در سال ۱۵۱۱ میلادی نام برده شده است.

آثارهای مهم با زیلوفون:

در شکل قرن ۲۱امی کلیدهای زیلوفون غربی معمولاً در دو ردیف مرتب شده اند، کارهای قابل توجهی که از زیلوفون غربی در آنها استفاده شده عبارتند از Le Marteau sans maître  توسط پیر بولز Pierre Boulez)، The Golden Age 1930)  توسط دیمیتری شوستاکویچ  و قطعه تکنوازی Fantasy on Japanese Wood Prints 1965 توسط آلن هوهانس Alan Hovhaness. متالوفون‌های غربی مرتبط با زیلوفون شامل گلاکن اشپیل و ویبرافون هستند.

زیلوفون ها در اندازه های مختلفی ساخته می شوند. در نتیجه وسعت صوتی آن ها متغیر است اما به طور متوسط در حدود سه اکتاو می باشد. زایلوفون یک اکتاو زیر تر از نت نوشته شده صدا می دهد و با کلید سل نت نگاری می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *